چنان دل کندم از دنيا که شکلم شکل تنهايست

ببين مرگ مرا در خويش که مرگ رهگذر تماشايست

مرا در اوج می خواهی

تماشا کن

آيا دروغين بودم از ديروز

پس مرا امروز حاشا کن

در اين دنيا که حتی ابر نمی گريد به حال من

همه از رهگذر گريزانند تو هم نيز بگذر از اين تنها

فقط اسمی به جا مانده

از آنچه بودم وهستم

دلم چون دفتری خالی ....

قلم خشکيده در دستم

وقتی باران را تفسیر کردند

گفتم دست نگه دارید

که زیباترین مفهوم باران را

در شبنم گونه هایم یافته ام!

همه سکوت کردند!

گویی باور نداشتند

که من همسفر باران بوده ام

من نیز دیده ام را بهاری کردم

و به یاد زیباترین لحظات زندگی ام گریستم!

منتظر نیستم که چند خطی بنویسی دوست دارم
اما نمی خواهم
این قانون من است
قانون من که تو را دوست دارد اما نمی خواهد
برای همین اگر خبر بگیری خوب است
نگیری دلگیر نمی شوم.
اگر بنویسی عالی است
ننویسی بد نمی شود!
بیایی ببینمت حرف ندارد....
نیایی ببینمت می گذرد.....
بگویی،بنویسی،بخواهی،بپرسی،ببینی،
بمانی،بشنوی،
باشی همیشه باشی !
نزدیک باشی..
بزرگ باشی،رفیق باشی...
خوب می شود، بهشت می شود
نباشی اما!
نخواهی اما!
جهنم نمی شود.
فقط ساعت ها....
ساعت ها گاهی پدر آدم را در می آورند.
فقط ساعت ها گاهی بیچاره ات می کنند.
فقط ساعت ها گاهی ..

مدتيست ديگر سراغ هيچ پنجره اي براي سرک کشيدن هاي گاه وبيگاه نميروم گويي ديگر منتظر هيچکس نيستم آري بايد باور کرد کسي هرگز نمي آيد و هميشه اين منم که مي پذيرم زندگي همانطوريست که مي بينم نه آنطور که مي خواهم.

حالا سالهاست

که من هر شب

تمرین عشق می کنم

وتو هر صبح

مشقهایم را خط می زنی

بی تفاوت خط میزنی ومن

در حسرت تشویق های تو می مانم!!!

تورا

می گویم،تویی که نگارم بودی و

حالا...؟؟؟

همبستری داری که هر صبح با سلام و پرسش و خنده

می دهی اش قول روزهای خوش آینده...

برو ولی بدون رسمش نبود...

آمد و آتش به جانم کرد و رفت

با محبت امتحانم کرد و رفت

آمد او دود شد و من شعله ای

در وجود خود نهانم کرد و رفت

آمدو رویی گشود و شد نهان

نام خود ورد زبانم کرد و رفت

       

          تو چنان مست و مدهوش کردی مرا

                  که برای بیدار ماندنم باید

                   قاتل لحظه ها باشم

                  غم همراه تو می آید

                  ای روشن تنهایی من

شعر :الهه افتخاری

 

گاهی نگاه گرمت را بر دل بی تابم حس میکنم. می فهم که از

جایی، گوشه ای، کناری، بالادستی، پشت ابری داری نگاهم

میکنی. خجالت میکشم. جای نگاه تو بر دلم میماند.

 گاهی نبین. گاهی نگاهم نکن...

آن زمان که آمدی برایم بودنی داشتی

و نه حالا که رفته ای.........

آمدنت را باور نکردم که چه بی صدا آمدی......ورفتنت گوشم را کر کرده اما باز هم باور نمی کنم که رفته ای.....

اما....

غریبه ی کوچه های بی کسی ام!!

چه پاییز زیبایی بود آن زمان که سلامت را روی برگ زرد خشک شده ی درخت انتهای کوچه تنهایی ام نوشتی و گذاشتی روی تاقچه قلبم ....... با زرد شدن هر برگ درخت عشق ما سبز و سبز تر می شد....ترنم زیبای خش خش برگ های پاییزی تمام وجودمان را سرشار از بودن می کرد چگونه تو را از یاد ببرم وقتی هنوز در قلبم هستی،.درودیوار قلبم پر شده از قاب لبخند های عاشقانه ات....

تو رفته ای وآن کوچه را هم با خود برده ای اما من هنوز هم تنها هستم

هنوز هم تنهایم............